พระสมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ใหญ่

พระสมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ใหญ่
พระสมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ใหญ่ (หรือพิมพ์พระประธาน) จัดเป็น "จักรพรรดิแห่งพระเครื่องเมืองไทย" ที่ได้รับความนิยมสูงสุดและมีมูลค่าการเช่าหาสูงที่สุดในเบญจภาคี โดยสร้างขึ้นโดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) แห่ง[วัดระฆังโฆสิตาราม ในช่วงปี พ.ศ. 2409 - 2415 มีพุทธคุณโดดเด่นในด้านเมตตามหานิยม แคล้วคลาดปลอดภัย และความเจริญรุ่งเรือง
4 แม่พิมพ์หลักของพิมพ์ใหญ่
อ้างอิงตามมาตรฐานสากลนิยมและข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญ พิมพ์ใหญ่แบ่งออกเป็น 4 แม่พิมพ์สำคัญ ซึ่งสันนิษฐานว่าแกะบล็อกโดยช่างสิบหมู่ชื่อดังอย่าง หลวงวิจารณ์เจียรนัย
พิมพ์ที่ 1 (พิมพ์มีเส้นแซมใต้หน้าตัก): มีเส้นแซมบางๆ ขนานอยู่ใต้หน้าตักพระ
พิมพ์ที่ 2 (พิมพ์อกตัววี - V): ช่วงอกขององค์พระจะล่ำหนาแล้วค่อยๆ สอบเรียวลงมาคล้ายรูปตัว V
พิมพ์ที่ 3 (พิมพ์อกกระบอก): ช่วงลำตัวและหน้าอกจะหนาเท่ากันลากตรงลงมาคล้ายรูปทรงกระบอก
พิมพ์ที่ 4 (พิมพ์เกศทะลุซุ้ม): พระเกศจะยาวเรียวและแทงทะลุผ่านเส้นซุ้มครอบแก้วออกไปด้านบนอย่างชัดเจน
จุดสังเกตพุทธลักษณะและตำหนิสำคัญ (พิมพ์ทรง)
การพิจารณาพิมพ์ทรงของแท้ต้องมีความ "คมชัดในความตื้น" เส้นสายพลิ้วไหวเป็นธรรมชาติ โดยมีจุดสังเกตดังนี้
องค์พระผึ่งผาย: หัวไหล่ตั้ง วงแขนโค้งมนคล้ายวงพระจันทร์
หัวไหล่สองข้างไม่เท่ากัน: หัวไหล่และรักแร้ด้านขวาขององค์พระจะดูหนาและลึกกว้างกว่าด้านซ้าย
เส้นกรอบแม่พิมพ์ (เส้นวาสนา): ด้านซ้ายขององค์พระ เส้นขอบจะลากลงมาแล้วเบียดหายเข้าขอบซุ้มครอบแก้วบริเวณข้อศอก ส่วนด้านขวาขององค์พระ เส้นจะยาวลงมาจรดมุมฐานล่างสุด
ซุ้มครอบแก้ว: เส้นซุ้มจะอวบอิ่มคล้ายหวายผ่าซีก มีลักษณะเอียงเรียวไปทางขวาเล็กน้อย
เนื้อหามวลสารและธรรมชาติความเก่า
เนื่องจากพระสมเด็จวัดระฆังมีอายุกว่า 150 ปี สิ่งที่ทำเลียนแบบได้ยากที่สุดคือ "เนื้อมวลสารและคราบธรรมชาติ":
เนื้อมวลสาร: ทำจากปูนเปลือกหอยผสมผงวิเศษ 5 ประการ เนื้อพระจะมีลักษณะหนึกนุ่ม มีความแห้งแต่ไม่กระด้าง มี "จุดสีแดง" (เศษพระซุ้มกอ) "จุดสีดำ" (ผงใบลานเผา) และเม็ดทรายเสกใสๆ กระจายอยู่
รอยปูไต่และรูเข็ม: ด้านหลังหรือตามพื้นผิวจะพบรอยแยกขนาดเล็กและรูพรุน ซึ่งเกิดจากการหลุดลอกของมวลสารตามกาลเวลา
การเซตตัว: ผิวพระจะหดตัวเกิดรอยเหี่ยวย่นคล้ายหนังช้าง ขอบข้างมีรอยตอกตัดที่เป็นธรรมชาติ ไม่คมกริบแบบเครื่องจักร